Pagina's

ALBUM RECENSIES 1963




THE BEACH BOYS - SURFIN' U.S.A. (1963)    **½

Iedere band heeft tijd nodig om te groeien. De Beatles en de Rolling Stones lieten in 1963 ook niet direct het beste repertoire uit hun oevre horen. Dit geldt dus ook voor het Beach Boys album 'Surfin'USA'.
Nu ben ik bevooroordeeld, want ik ben gek op de sound van de Beach Boys van '66 tot pak hem beet '73 en minder enthousiast bij de vele albums die de strandjongens hebben vol gezongen met surfliedjes.
In het algemeen vind dit album wel beter dan hun debuut. De instrumentale nummers, 5 maar liefst, hebben echter veel te weinig diepte om boeiend te blijven. Ik begrijp de keuze wel, want de instrumentale surfrock was in 1963 heel populair. Aan de basis stonden Dick Dale & The Deltones en The Bel-airs. Zij speelden instrumentale muziek in de stijl van Duane Eddy en The Ventures. The Beach Boys wilden natuurlijk mee gaan met deze hype, maar nu, enkele tientallen jaren later vind ik het kwalitatief te licht. De samenzang op dit album is al best ontwikkeld, al halen ze nog niet het niveau van enkele jaren later."Lonely Sea" is het beste nummer, melancholisch en een verademing tussen al die opgewekte surfliedjes. De componist, het talent Brian Wilson laat voor het eerst van zich horen. 'Surfin' U.S.A.' is een geslaagde Chuck Berryachtige surfsong geworden. Ik denk dat de Beach Boys zichzelf met dit nummer op de kaart hebben gezet. 'The Farmer's Daughter' met z'n mooie uptempo harmonie is ook een hoogtepunt. 'Shut Down', 'Lana' en 'Finders Keepers' scoren tot slot iets boven de middelmaat.


  

THE ANIMALS - IN THE BEGINNING (1963)    **½
 
The Animals in het prille begin, live opgenomen in Newcastle, december 1963. Er wordt beweerd dat dit de oudste geluidsopname van de band is. Ze waren nog niet doorgebroken. Het zou nog vier maanden duren voordat hun debuutsingle 'Baby let me take you home ' zou worden uitgebracht. Eric Burdon heb ik wel beter live horen zingen. De bandleden spelen als een echte coverband alle nummers exact na. Alan Price, met zijn orgel, is de enige die nog iets bijzonders van de covers maakt, door zijn eigen geluid toe te voegen. Op dit live album is hun specifieke geluid van blues en soul dat zij combineerden met rock & roll nog niet te horen. Ik hoor daarom liever de originele uitvoeringen, die zijn toch een stuk beter.


 

THE SEARCHERS - MEET THE SEARCHERS (1963)    **
 
Deze band wordt gerekend tot de roemruchte British Invasion bandjes van de midjaren zestig. Hoewel ik hun hits al kende was de rest van hun repertoire mij niet bekend. Na het horen van dit album heb ik mijn bedenkingen en ga ik ervan uit dat ze in de loop der jaren beter zijn geworden, want dit album is namelijk onder de maat. De eerste de beste top 40 coverband van tegenwoordig kan het beter. 
De bekende covers, enig eigen songwriterschap was aan hun niet besteed, heb ik door meerdere andere artiesten veel beter horen uitvoeren. De enige uitzondering is 'Sweet For My Sweet'. Hier hoor ik waarachtig goede tweestemmige harDeze band wordt gerekend tot de roemruchte British Invation bandjes van de midjaren zestig. Hoewel ik hun hits al kende was de rest van hun repertoire mij niet bekend. Na het horen van dit album heb ik mijn bedenkingen, maar ik ga ervan uit dat ze in de loop der jaren beter zijn geworden, want dit album is namelijk onder de maat. De eerste de beste top 40 coverband van tegenwoordig kan het beter. 
De bekende covers, enig eigen songwriterschap was aan hun niet besteed, heb ik door meerdere andere artiesten veel beter horen uitvoeren. De enige uitzondering is 'Sweet For My Sweet'. Hier hoor ik waarachtig goede tweestemmige harmonieën, bezieling en talent. Bij 'Where Have All The Flowers Gone' en 'Da Doo Ron Ron" val je in slaap, om maar over het restant aan nummers te zwijgen. Het album is voor het merendeel te braaf en mist vooral spirit.
Het feit dat dit album destijds de tweede plaats in de Britse album charts haalde zegt veel over de kwaliteit van het aanbod van andere artiesten uit de merseybeat-hoek. Die bandjes waren namelijk alleen nog maar met het uitbrengen van singletjes bezig en die waren vaak best leuk, maar een kwalitatief hoogstaand album produceren was andere koek en overigens voor de meeste bandjes ook bijzaak. Men begon pas enkele jaren later serieus aan albums te werken

 


SAM COOKE - NIGHT BEAT (1963)    ***½
 
Sam Cooke was de eerste echt grote soulzanger en op dit album toont hij meteen waarom. Hij had al een goede live-reputatie met een repertoire van zowel intense ballads als opzwepende dansnummers. Zijn grootste troef blijft zijn stem die één en al emotie bezit. Op dit album overheersen de trieste ballads over liefdesverdriet en andere ongemakken. Het zijn goede nummers, covers, maar zorgvuldig uitgekozen. Het resultaat is toch, dat ik na een paar nummers een beetje moe wordt van de ‘blues’ routine en naar een beetje meer inspiratie, variatie en iets meer upbeat hier en daar verlang. Dat zou dit album echt interessant maken.
‘Night Beat’ is een lounge-bar blues album. Dat is geen kritiek, maar het is een perfect album om tesamen met een martini en een bourbon de stemming erin te krijgen.

LUISTER NAAR: NOBODY KNOWS THE TROUBLE I'VE SEEN





 THE BEATLES - PLEASE PLEASE ME (1963)     ***½
 
Vandaag de dag is het voor menig jongere niet helemaal duidelijk waarom het geluid van de Beatles zo vernieuwend en revolutionair was. Ik kan dat proberen uit te leggen, maar dit vraagt eerst om een klein stukje muziek geschiedenis. Na de stormachtige Rock ’n Roll ontwikkelingen vanaf het midden van de jaren vijftig, waren de begin jaren zestig, vooral in Europa op muziek gebied nogal gezapig en braaf. (enkele uitzonderingen daargelaten) De Amerikaanse hitlijsten waren deels nog wel opwindend. Dit was mede te danken aan het zwarte kooppubliek dat massaal plaatjes van zwarte soul, blues en R & B artiesten kocht. Het blanke publiek, daarentegen hield het bij dansbare liedjes, met invloeden van country en folk muziek.
Met de komst van de Beatles is het allemaal veranderd. Niet alleen in het uiterlijk, de vetkuiven maakten plaats voor lang haar met ponykapsels, ook het geluid veranderde. Dit wil niet zeggen dat de Beatles de enige band met een ander geluid waren, maar in 1963 waren ze wel de beste en meest populaire. Liverpool, waar de Beatles vandaan kwamen, profiteerde van zijn haven status. Nieuwe geluiden van de andere kant van de Atlantische Oceaan landde er eerder en daar maakten veel bandjes uit deze stad gebruik van. Beinvloed door met name de zwarte Amerikaanse artiesten ontwikkelden de Beatles een nieuwe geluid. Zij maakten een origineel en uniek geluid dat Rock ‘n Roll, Rythm and Blues, Soul, Doo Wop en Skiffle vermengde.
‘Please Please Me’ is het resultaat van dit vroege Beatles geluid. Hoewel het album niet altijd overtuigd, met name de covers zijn niet altijd goed, heeft het wel historisch belang. Vooral de eigen composities zijn zeer de moeite waard.
Het openingsnummer ‘I Saw Her Standing There’ overtuigd en is opwindend. De drie volgende onvermijdelijke covers; 'Misery', 'Anna' en 'Chains', ze werden door bijna alle bandjes gespeeld, zijn daarentegen teleurstellend. 'Boys', niet al te best gezongen door Ringo Starr is toch wel leuker. Het heeft diezelfde energie en uitbundigheid als het eerste nummer, maar is minder sterk, ondanks geschreeuw en Doo Wop op de achtergrond. 'Ask My Why' is als compositie weinig gedenkwaardig. ‘Please Please Me', is weer erg sterk en wordt gevolgd door twee iets minder sterke maar aangename nummers; ‘Love Me Do” en ‘P.S. I Love You’. Het volgende nummer ‘Baby It’s You’ is weer van een bedenkelijk niveau en 'Do You Want to Know a Secret', gezongen door George Harrison ontstijgt, door de matige uitvoering en zang maar net de middelmaat. Het volgende nummer 'A Taste of Honey' is een bekende evergreen en word aardig gecoverd, mede door goede zang. 'There's a Place' is weer een eigen goede compositie. Het is een energiek en lekker in het gehoor liggend nummer. Deze keer zeer goed gezongen, met hoge en lage zangpartijen. Het beste nummer is tot het tot het laatst bewaard gebleven. De opwinding en de energie spat er vanaf bij dit nummer. We moeten niet vergeten, het is 1963, maar de cover 'Twist and Shout' is nou precies het andere geluid, de revolutie in de popmuziek. Het soort muziek dat voortaan Beatmuziek ging heten. Dit nummer veroorzaakte een orkaan van opwinding onder de jeugd. Dit was vernieuwend, zelfs schokkend. Vier jongens die met hun lange haren stonden te schudden, John Lennon, die zijn longen uit zijn lijf schreeuwde, keihard gitaargeweld.
Het duurde niet lang meer voordat de Beatles de wereld veroverden. De Beatlemania was niet meer te stoppen. ***1/2
 
 

BOB DYLAN - THE FREEWHEELIN' BOB DYLAN (1963)     ****
 
Een jaar nadat zijn titelloos debuut goed onthaald werd komt in 63 ‘The Freewheelin‘ Bob Dylan’ uit.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen; ik vind dit album nog veel beter dan zijn eerste. Zijn verhalende teksten, zijn gitaar-en mondharmonicaspel en zelfs zijn zangstijl zijn ongeëvenaard. 
Bob Dylan moet indertijd veel folkzangers wanhopig hebben gemaakt, want hoe konden ze hem evenaren, laat staan verbeteren. Tegenwoordig kunnen we zeggen dat dit album kan worden beschouwd als een van de belangrijkste folk platen aller tijden. De zo treffend verwoordde poëzie, vaak politiek geëngageerd, is zo intens, dat je je afvraagd waarom deze man nooit is genomineerd voor de Nobelprijs voor literatuur. Luisteren naar ‘Masters Of War’, ‘A Hard Rain's Gonna Fall’, ‘Think Twice It's All Right’ is zonder daarbij ontzag te krijgen voor zijn simpele, maar effective stijl onmogelijk. De klassieker van alle klassieke Dylan nummers ‘Blowin’in The Wind’ is natuurlijk een van de favorieten. Evenals ‘Girls From The North Country’. Het enige iets mindere nummer vind ik ‘Honey, Just Allow Me One More Chance’ en ‘Talking World War III Blues’ duurt iets te lang.
Al met al is het een cd met naar mijn mening 5 memorabele nummers , 6 goede tot zeer goede en 2 redelijk goede nummers.
LUISTER NAAR: 'DON'T THINK TWICE, IT'S ALRIGHT'
 


JOHNNY CASH - BLOOD SWEAT AND TEARS (1963)    ****

(afbeelding)Er wordt beweerd dat het een misvatting is dat “Sgt Pepper” van de Beatles het eerste conceptalbum ooit is. Johnny Cash's "Blood Sweat and Tears" uit 1963 is ook een conceptalbum met nummers over het leven dat gepaard gaat met bloed, zweet en tranen. De liedjes van Cash gaan over ter dood veroordeelde gevangenen en over het zware leven van spoorwegarbeiders zoals in “The Legend Of John Henry's Hammer", een meer dan 8 minuten durend nummer. (iets wat ongehoord is in 1963) Dit nummer is meer dan een verhaaltje vertellen en op muziek zetten, het is een stukje geschiedenis, aangezien het betrekking heeft op het leven van de beroemde "Steel Drivin 'Man". Later in het album, vertelt Cash het verhaal van een andere spoorlegende, "Casey Jones". Het derde nummer van het railroad thema "Waiting For A Train" komt uit de pen van de country legende Jimmie Rodgers . Het is een eenvoudig, maar aanstekelijk nummer."Tell Him I’m Gone" is een levendig deuntje dat vertelt over een man die genoeg heeft van zijn zware baan en klaar is om weg te lopen. Johnny Cash had het vaak over ter dood veroordeelde misdadigers. Dit komt tot uiting in het verhaal van een ophanging van een gevangene in "Another Man Done Gone". Het is een morbide verhaal, op een gospelachtige manier accapella uitgevoerd. Zijn bijnaam "The Man In Black" is hier geheel van toepassing. Nog meer gevangene thema’s hoor je terug op "Chain Gang", (niet te verwarren Sam Cooke’s versie) en "Busted" dat een hit was in 1963. Hij schakelt daarna over op het ook zo typisch Johnny Cash kolenwinning thema. '"Nine Pound Hammer" is geschreven door Merle Travis , maar Cash laat het klinken alsof het alleen voor hem is geschreven.
Ik vind de liedjes op het album eerste klas materiaal. Zoals bekend van Johnny Cash, zijn ze van een indrukwekkende eenvoud en nooit overdreven sentimenteel. Patriottistische smartlappen blijven ons bespaard en van melige geschiedenislessen is al helemaal geen sprake.
LUISTER NAAR: 'THE LEGEND OF JOHN HENRY'S HAMMER'





Geen opmerkingen:

Een reactie posten