Pagina's

ALBUM RECENSIES 1964


THE RONETTES - PRESENTING THE FABULOUS RONETTES FEATURING VERONICA     ***

Ik beschouw mezelf enigszins als een fan van Phil Spector. Het geluid dat hij in de begin jaren zestig met diverse artiesten produceerde was vernieuwend en spectaculair. De meidengroep The Ronettes hebben hier natuurlijk volop van geprofiteerd, want behalve aardige stemmetjes hadden ze niet zo heel veel talent. Bovendien hebben ze ook aan hem te danken, dat hij de songwriter van hun grootste hits was. Voor een groot deel dankzij Phil Spector zijn The Ronettes de geschiedenis in gegaan als een meidengroep met een zeer originele en unieke sound.
Nu ik dit album een aantal keer heb beluisterd, valt het op dat ik meer nummers ken dan ik van te voren had verwacht. Het zijn over het algemeen goede nummers met 'Be My Baby' en 'Walkin'In The Rain' als uitschieters. Over de teksten zal ik niet al te kritisch zijn, want behalve Bob Dylan en nog een handje vol singersong writers, waren die niet al te hoogstaand in die tijd. Ondanks dat de Britse invasie in volle gang was, wisten The Ronettes zich in hun thuisland staande te houden door een flink aantal hits te scoren. Toch vind ik een heel album net iets teveel van het goede. De muziek is best leuk, maar juist door dat bombastische geluid ook een beetje van hetzelfde. Eigenlijk hoor ik liever af en toe en singletje. Hiermee leg ik meteen de vinger op de zere plek; het is een exploitatie van een succesvolle formule en dat zoek ik niet in de muziek.

LUISTER NAAR: 'BE MY BABY'




THE HOLLIES - STAY WITH THE HOLLIES     **½

 In chronologische volgorde: 'Talkin' Bout You' is muzikaal gezien een leuk nummer, maar vocaal onvoldoende. De slecht gezongen falsetstemmen van Nash en Clarke zijn een marteling voor de oren. 'Mr. Moonlight' en 'You Better Move On' komen qua vocale prestatie al een stukje meer in de richting van het hoge niveau waar ze zo beroemd door zijn geworden. Het overbekende 'Lucille' van The Everly Brothers coveren is zelfmoord. Beter dan de Everly Brothers zat er niet in, dus is het een totaal overbodig nummer. 'Baby Don't Cry' is een niemanddalletje en kunnen we snel vergeten. 'Memphis' is weer niet overtuigend gebracht. 'Stay' wordt wederom niet zuiver gezongen. 'Rockin' Robin' is geen sterk nummer.
'Watcha Gonna Do 'Bout It' is leuker. 'Do You Love Me' werd zo'n beetje door alle Merseybeat bandjes gezongen, maar de uitvoering van The Hollies is zeker niet de beste. 'It's Only Make Believe' is zowaar een aardige ballad tussen al dat beat geweld. Het gebrek aan variatie is storend, waardoor zelfs een 34 minuten durende album een lange zit is. Bij 'What Kind of Girl Are You' komt de zang weer niet uit de verf. Nash en Clarke doen een ambitieuze poging tot professionele samenzang, maar het resultaat is een lelijk klinkende overdaad. 'Little Lover' en vooral het door de mondharmonica bluesy 'Candy Man' zijn een stuk beter.

Conclusie: The Hollies anno 1964 liet zich meeslepen in de populaire 'Merseybeat'sound. Ze deden het niet onverdienstelijk, maar waren nog duidelijk onvolwassen. Van enige samensmelting van harmonieuze samenzang was nog geen sprake. Muzikaal klinkt het ambitieus, sommige gitaarsolo's kunnen wedijveren met die van de Beatles, maar is soms tegelijkertijd beschamend amateuristisch. Het gekozen populaire cover repertoire was toen een goede keuze, maar geldt nu als lichtgewicht materiaal. Dertien covers van de veertien nummers is bovendien een beetje gemakzuchtig en weinig creatief.
Het album was echter een enorme hit in Groot-Brittanniƫ. Het bereikte de nummer 2 positie en verbleef 18 weken in de top 10. "Stay" werd zelfs hun eerste UK top 10 hit.

LUISTER NAAR: 'CANDY MAN'





OTIS REDDING - PAIN IN MY HEART    ***½

Otis Redding was pas 22 jaar oud hier en het talent is hoorbaar. Het feit dat het geen top album is geworden valt Otis niet aan te rekenen.
De platenmaatschappijen en producers waren de alles bepalende heer en meester in die tijd.
De ingehuurde muzikanten deden hun ding en dat werd ook van de zanger verwacht. Zelfs Marvin Gaye, die toen al aan de lopende band hits scoorde, heeft jaren moeten strijden om zijn onafhankelijkheid te krijgen.
Hoewel op de sound niets af te dingen valt vind ik de gekozen overbekende covers van The Kingsmen, Rufus Thomas, Ben E.King, Sam Cooke en Little Richard een verkeerde keuze. Het is gemakzuchtig en biedt niets meer dan dat de oorspronklijke artiesten al op vinyl hebben gezet. Er is niets mis met coveren, vooral niet als je er een eigen 'touch' aan geeft, maar kies dan voor onbekend gebleven pareltjes, waarmee je overigens de songwriter ook nog een plezier mee doet.
Met het door hem zelf geschreven 'These Arms van Mine' scoort hij punten. In het voorjaar van 1963 haalde Otis plek 85 in de Billboard Hot100 met dit nummer. Dit is echt het hoogtepunt, schitterend gezongen en met dit nummer toont hij ook zijn ontluikende potentieel als songwriter aan.
 

LUISTER NAAR: 'PAIN IN MY HEART'




MANFRED MANN - THE FIVE FACES OF MANFRED MANN    ***½

De twee in 1964 uitgebrachte debuutalbums van Manfred Mann verschillen in zo verre dat 'Do Wah Diddy Diddy' ontbreekt en 'I'm Your Kingpin', 'Mr. Angelo' en 'You've Got to Take It' op dit album zijn toegevoegd. Dat is maar goed ook, want het infantiele 'Do Wah Diddy Diddy' past totaal niet bij het door blues en boogie woogie overheersende geluid van dit album. De drie toegevoegde nummers voldoen daarentegen helemaal.
Gewend aan de grote successen van Manfred Mann in het pop stream genre, was het aanvankelijk even vreemd om Manfred Mann zo te horen, maar verrassing, verrassing, ik ben onder de indruk van de professionaliteit, het geluid en de productie. Je hoort een rijk gevarieerde instrumentatie met piano, orgel, vibrafoon, elektrische gitaar, mondharmonica en fluit. In tegenstelling tot de meeste andere beginnende bandjes, waren zij al heel goed. Hun instrumentale veelzijdigheid hielp duidelijk mee met de verrijking van hun sound. Paul Jones toont aan een goede zanger te zijn met een herkenbare stem. Soms, heel soms is het iets te gepolijst en mis je het rauwe dat bij de blues hoort. Een ander klein minpuntje vind ik de covers van de bluesklassiekers 'Hoochie Coochie Man' en 'Got My Mojo Working'. Hoewel deze blueskrakers voor de gemiddelde Europeaan anno 1964 niet bekend in de oren klonken is het tegenwoordig zo uitgekakt, dat je alleen nog maar de originele artiesten wilt horen. Afblijven dus, beter wordt het toch niet. Maar ja, ik neem het ze niet kwalijk. In de begin jaren zestig, de periode van uitgerangeerde rock'n roll artiesten en mierzoete crooners, waren de grote blues artiesten voor menig jonge muzikant idolen.
Het beste nummer vind ik 'Smokestack Lightning', een heel oud bluesnummer, zanger Paul Jones speelt hier ook verdienstelijk mondharmonica. 'What You Gonna Do?' is een soort r & b in de stijl van Van Morisson and Them. Eigenlijk zijn er geen zwakke momenten. Zelfs 'It's Gonna Work Out Fine', eigenlijk het enige nummer in de stijl van Manfred Mann zoals we hen kennen voldoet.
Kort na dit indrukwekkende debuutalbum, ging de band de commerciƫle kant op. Na de Beatles en de Rolling Stones behoorden ze een paar jaar, samen met o.a. de Hollies en de Tremeloes tot de subtop van de Britse hitscene. Even was het stil, maar een paar jaar later slaagde kameleon Manfred Mann met zijn progressieve Earth band er opnieuw in om successen te halen.

LUISTER NAAR: 'SMOKESTACK LIGHTNING'





                                                          THE ROLLING STONES - THE ROLLING STONES  ***½

De eerste Stones plaat sloeg destijds in als een bom en weet nog altijd te overtuigt. Het klinkt energiek, tikkeltje ongepolijst, maar ook af en toe onsamenhangend qua songkeuze. De potentie hoor je in ieder geval wel. Briljante krakers staan er nog niet op, maar wel een aantal goede nummers, zoals Tell Me, Route 66 en Carol.
Tell me is een eerste geslaagde Jagger/Richards probeersel en staat op de Amerikaanse persing. Overigens vind ik dit echt typische auto-muziek voor lange ritten en dat mag opgevat worden een compliment! Hun debuut onderscheidt zich van de meeste groepen uit die tijd. Niet alleen door de opzwepende interpretaties en de opvallende zangerskwaliteit van Mick Jagger , maar ook door de keuze van het materiaal. Een vermogen om echte , duurzame kwaliteit te vinden is niet aan iedereen gegeven.
Mede daarom is hun debuutplaat mij nog altijd dierbaar.
LUISTER NAAR: TELL ME

Geen opmerkingen:

Een reactie posten